TANTALUS


TANTALUS
I.
TANTALUS
Iovis et Nymphae Plotae filiteste Eusebiô, l. 2. Praep. Euang. cum tamen Io. Diaconus et Didymus Iovis et Plutus Nymphae filium fuisse arbitrantur: quem Tzetzes hist. 10. chil. 5. praedictâ quidem matre genitum, ac patre Imolo Lydiae rege scribit. Lucianus in Dipsadibus, Aethonis filium facit, uti testantur carmina sequentia:
Τοῖα παθόντ᾿ ῏οιμαι καὶ Τάνταλον Α῎θονος υιὸν
Μηδαμὰ κοιμἤσαι διψαλέην ὀδύνην.
Fuerunt qui dixerint, Deos aliquando in hospitium ab hoc fuisse acceptos, qui cum lautum convivium illis parâsset, Pelopem fil. caesum inter ceteras epulas apposuit. Id cum Dii ceteri
cognovissent, ab iis epulis abstinuerunt, praeter unam Cererem, quae ob raptae filiae dolorem pene desipiens iuconsulto humerum edit. Tum Dii reliqui eius filii miserti, eum rursus iecerunt in lebetem, ac recoctum vitae restituerunt, teste Pindarô. Cum vero illi deesset humerus, Dii eburneum fecisse dicuntur: qui humerus omnium postmodo Pelopidarum signum fuit, ut Spartis pilum, sicuti testatur Isacius. Verum, quia deorum Epulas humanâ caede contaminâsset, perpetuô epularum desideriô ad inferos adductus est, qui tamen praesentes lautissimô regiôque apparatu semper habet epulas, quas nullô pactô potest attingere, quamvis is insatiabili fame excrucietur. Homer. Odyss. λ. v. 581. ait, Tantalum apud inferos perpetuâ siti vexari, et in aquâ esse pepetuo, quae usque ad mentum assurgit: sed quoties labris attingere conatur, illa statim refugit: quod ipsum faciunt varia fructuum genera, quorum desideriô semper discruciatur, ut est in his,
Καὶ μὲν Τάνταλον εἰσεῖδον χαλεπ᾿ ἄλγἐ ἔχοντα,
Ε῾ςαοτ᾿ εν λίμνη, ἡ δὲ προπέλαζε γενείῳ
Στεῦτο δὲ διψάων, πιέειν δ᾿ οὐκ εἰχεν ἑλέςθαι,
Ο᾿ςςάκι γαρ` κύπτει ὁ γέρων πιέειν μενεαίνων,
Τοςςάχ᾿ ὕδωρ ἀπολέςκετ᾿ ἀναβροχθὲν, ἀμφὶ δὲ ποςςὶ
Γαῖα μέλαινα φάνεςκε, καταζήναςκε δὲ δαίμων.
Δένδρεα δ᾿ ὀψιπέτηλα κατακρῆθεν χέε καρπὸν,
Ο῞χναι καὶ ῥοιαὶ. καὶ μηλέαι ἀγλαόκαρποι,
Συκαῖ τε γλυκεραὶ, καὶ ἐλαῖαι τηλεθοῶσαι
Τῶν ὁπότ᾿ ἰθύσει ὁ γέρων ἐπὶ χερσὶ μάσαςθαι,
Τὰς δ᾿ἄνεμος ῥίπταςκε ποτὶ νέφεα ςκιόεντα.
Alii putârunt, lapidem illius capiti imminere, qui quoties bibere conaretur, toties illius caput percuteret. Cicer. l. 4. Tusc. Qu. c. 16. Poetae impendere apud inferos saxum Tantalo faciunt ob scelera, animique impotentiam et superbiloquentiam. Euripides, in Oreste:
Διὸς πεφυκὼς ῾ὡς λέγουσἰ Τάνςκλος,
Κορυφῆς ὑπερτέλλοντα δειμαίνων πέτραν
Α῎έρι ποτᾶται, καὶ τίνει ταύτην δίκην
Ω῾ς μὲν λέγουσιν, ὅτι θεοῖς ἄνθρωπος ὤν
Κοινῆς τραπέζης ἀξίωμ᾿ ἔχων ἴσον
Α᾿κόλαςον ἔχε γλῶςςαν, ἀιχίςην νόσον.
Ovid. l. 2. El. 2. v. 53.
Quaerit aquas in aquis, et poma fugacia captat
Tantalus, hoc illi garrula lingua dedit.
Tibullus, l. r. Eleg. 3. v. 77.
Tantalus est illic, et circum stagna, sed acrem
Iamiam poturo deserit unda sitim.
Cornelius Gallus:
Ο ῟υτος ὁ τρὶν μακάρεςςι συνέςιος, οὗτος ὁ νήδυν
Πολλάκι νεκταρέου πλησάμενος πόματος,
Νυν̑ λιβάδος θνητῆς ἱμείρεται, ἡ φθονερὴ δὲ
Κρᾶτις ἀεὶ χείλευς ἐςὶ ταπεινοτέρη.
Πῖνε λέγει τὸ τόρευμα, καὶ ὄργια μάνθανε σιγῆς,
Οἱ γλώςςῃ προπετεῖς ταῦτα κολαζόμεθα.
Ali,, ut Tzetzes ac Didymus, putârunt hanc poenam irrogatam Tantalo, quia nectae et ambrosiam suis aequalibus impertiverit. Pindarus, Olympion. Od. 1.
Μετὰ τριῶν τέταρτον
Πόνον, ἀθανάτων ὅτι κλέψας
Α᾿λίκεςςι συμπόταις
Νέκταρ, ἀμβροσίαν τε δῶκεν.
Propert. l. 2. El. 1. v. 65.
Hoc si quis vitium poterit mihi demere, solus
Tantalea poterit tradere poma manus
Idem Eleg. 17. eiusdem libri, v. 5.
Vel tu Tantaleâ moveare ad flumina sorte,
Idem, l. 4. El. 12. v. 24.
Fallax Tantaleo corripiare liquor.
Ovid. Amor. l. 3. El. 7. v. 51.
Sic aret mediis facilis vulgator in undis,
Pomaque quae nullo tempore tangat, habet.
Claudianus:
Non aqua Tantalicis subducitur invida curis.
Seneca, in Thyeste: Actu 1. v. 152.
Stat lusus vacuô gutture Tantalus,
Impendet capiti plurima noxio,
Phineis avius praedo fugacior, etc.
Idem, in Herc. Fur. Actu 3. v. 752.
In anme medio faucibus siccis senex
Sectatur undas, abluit mentum senex:
Fidemque cum iam saepe decepto dedit,
Perit unda in ore: poma destituunt famem.
Huius meminit Statius, l. 1. Theb. v. 246. licet poenam non addit,
——— Neque enim arcano de pectore fallax
Tantalus, et saevae periit iniuria cenae.
Tantali fabulam de divitibus avaris interpretatur Horat. Serm. l. 1. Sat. 1. v. 69.
Tantalus a labris sitiens fugientia captat
Flumina; quid rides? mutatô nomine de te
Fabula narratur. ——
Petronius Arbiter.
Mec bibit inter aquas, nec poma patentia carpit
Tantalus infelix, quem sua vota premunt.
Divitis haec magni facies erit, omnia iate
Qui tenet, et siccô concoquit ore famem.
At Cicero curas et timores inanes videtur putâsse a mentibus hominum, per hanc fabulam, expellendos. Quod etiam sensit Lucretius in his carminibus, l. 3. v. 994.
Nec miser impendens magnum timet aere saxum
Tantalus, ut perhibent, cassâ formidine torpens:
Sed magis in vita Divûm metus urget inanis
Mortales, casumque timent, quem cuique ferat sors.
Nic. Lloydius. Coeterum, Iuppiter Phrygius hic fuit, Ganymedis raptor. Eusebius, ad ann. 42. Aod seu Ehud Fudicis Israel. Ob raptum Ganymedis Troi, patri Ganymedis et Tantalo, bellum exortum est, ut Phanocles Poeta scribit. Frustra igitur Iovis fabula et raptrix aquila confingitur. Phryges nempe et Paphlagonas rexit, raptôque flagitiosissimo Troiani Regis filiô, bellum id conflavit, uti Orosius de eodem Iove refert, l. 1. c. 12. Vide quoque Herodianum in Commodo, et hanc in rem plura, apud Ger. Io. Vossium, de Idol. l. 1. c. 15. Ex eadem fabula, de poena Tantali apud inferos colligit Epiphanius, non animam solum, sed et corpus impiorum, cruciatum iri in inferno, Gentilibus quoque non penitus ignotum fuisse, in Ancorato p. 577. Hinc appellationem accepit Tantali Poculum, in Musaeo Kircheriano Romae. Scyphus est, superne in hemicyclum arcuatus, totôque ore patulus, intra cuius latentes anfractus purpureus vini Falerni latex captivus haeret, adeo ut credas scyphum ad summa labra repletum, qui tamen inversus ne guttulam quidem remittit. Vide Georg. de Sepibus in Collegii Romani Societatis Fesu Musaeo p. 14.
II.
TANTALUS
mons Lesbi, a Tantalo dictus. Steph. Item oppid. Lydiae, in Cariae confinio apud Maeandrum; inter illum et Sipylum montem. Nicet. Tausanle Leuncl.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • Tantalus — von Willi Glasauer, 1864 Tantalos (altgriechisch: Τάνταλος; lateinisch: Tantalus) ist in der griechischen Mythologie der Stammvater des Geschlechts der Tantaliden. Er frevelte gegen die Götter und zog damit einen Fluch auf sein Haus, der über… …   Deutsch Wikipedia

  • Tantalus — Tan ta*lus, n. [L., from Gr. Ta ntalos.] (Gr. Myth.) 1. A Phrygian king who was punished in the lower world by being placed in the midst of a lake whose waters reached to his chin but receded whenever he attempted to allay his thirst, while over… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Tantălus [1] — Tantălus, 1) s. Tantalos; 2) Anführer der Lusitanier nach dem Tode des Viriathus; bemächtigte sich Segontias, wurde aber bald von den Römern unter Servilius Cäpio eingeschlossen u. mußte sich ergeben …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Tantălus [2] — Tantălus, Vogel, s. Nimmersatt …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Tantălus — Tantălus, Vogel, s. Nimmersatt …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Tantalus — Tantalus, myth., reicher König von Phrygien, Vater des Atreus und Thyestes, ein Liebling der Götter, frevelte aber gegen sie und wurde dafür in die Unterwelt gestoßen, wo er bis an den Hals im Wasser steht, aber seinen glühenden Durst nicht… …   Herders Conversations-Lexikon

  • Tantalus — Gk. Tantalos, king of Phrygia, perhaps lit. the Bearer or the Sufferer, by dissimilation from *tal talos, a reduplication of PIE root *tel , *tol to bear, carry, support (see EXTOL (Cf. extol)). Cf. TANTALIZE (Cf. tantalize) …   Etymology dictionary

  • Tantalus — [tan′tə ləs] n. [L < Gr Tantalos] Gr. Myth. a king, son of Zeus, doomed in the lower world to stand in water that always recedes when he tries to drink it and under branches of fruit that always remain just out of reach …   English World dictionary

  • Tantalus — In Greek mythology Tantalus (Greek Τάνταλος) was a son of Zeus [Euripides, Orestes .] and the nymph Plouto. Thus he was a king in the primordial world, the father of a son Broteas whose very name signifies mortals ( brotoi ). [Noted by Kerenyi… …   Wikipedia

  • tantalus — noun /ˈtæntələs/ a) A stork of the genus Mycteria (formerly Tantalus), especially the American wood ibis, Mycteria americana. ,1904: Yes, there was a tantalus containing brandy and whisky on the sea chest. Arthur Conan Doyle, ‘The Adventure of… …   Wiktionary


Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.